Systemy energetyczne we wspinaczce

  1. Trzy cykle energetyczne

Ciągłe odrywanie i przyłączanie ogniwa fosforanowego może być przeprowadzane przez organizm na trzy różne sposoby, w trzech różnych systemach energetycznych:

  • Tlenowym (aerobowym)
  • Glikolitycznym (beztlenowym mleczanowym)
  • Fosfogenowym (beztlenowym niemleczanowym)

W idealnym świecie nasze organizmy cały czas pracowałyby w pierwszym systemie. Pozwala on na kontynuację wysiłku przez wiele godzin, a to dzięki metabolizmowi makroskładników pokarmowych. Tlenowe przemiany energetyczne dostarczają ponad 30 cząsteczek ATP przy jednym obrocie tego silnika. Do pracy wykorzystywany jest tlen oraz glikogen mięśniowy, a po około 25 minutach kwasy tłuszczowe i trójglicerydy krążące w krwiobiegu. Minusem jest to, że tworzenie ATP tą drogą jest wolne i dotyczy raczej tylko wysiłku lekkiego lub umiarkowanego, a pracujące włókna mięśniowe to głównie włókna wolnokurczliwe I typu. To głównie ten silnik działa podczas pokonywania łatwej drogi w skałkach, albo na długich górskich, ale łatwych tradach. Gdy w grę wchodzi intensywniejszy wysiłek, osiągany jest tzw. próg mleczanowy, czyli moment, w którym organizm musi wrzucić drugi bieg i przejść na system glikolityczny.

2 thoughts on “Systemy energetyczne we wspinaczce”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *