Bouldering

      Bouldering (lub “buldering”. Od angielskiego słowa boulder czyli “kamień, głaz”) to wspinaczka bez asekuracji linowej uprawiana na niskich formacjach skalnych. Dla niektórych to jedna z najczystszych form wspinaczki: brak kilogramów “szpeju” pozwala skupić się na wspinaczkowej esencji, czyli na  ruchu.
Każdy problem bulderowy wymaga przejścia pewnego kawałka skały z jasno określonym startem i zakończeniem. Można użyć wszystkich chwytów i stopni po drodze, no chyba że ktoś jasno określił, co można, a czego nie można używać. Wyzwaniem jest odgadnięcie najlepszej sekwencji ruchów i zastosowanie odpowiednich technik wspinaczkowych, bez odpadnięcia.

Na sztucznych ścianach bouldering używany jest głównie w dwóch celach:

     1. Nauka techniki ruchu (A to dlatego, że techniki uczymy się w środowisku bezpiecznym, a więc nie martwiąc się o linę, wpinki, uprzęże, itp. Możemy również szybko ułożyć boulderowy problem, do pokonania którego musimy użyć odpowiedniej techniki.)

2. Ćwiczenie siły lub wytrzymałości siłowej.

Klasyczna bulderownia.
Podłoga w całości pokryta materacami
chroniącymi przed skutkami upadku.
       Do uprawiania bulderingu w skałach wystarczą buty wspinaczkowe, magnezja i crashpad, czyli specjalny materac, na który w razie czego można w miarę bezpiecznie upaść. Przydaje się również partner, który służy nam asystą. W niektórych tekstach źródłowych mozemy znaleźć informację, że niezbędną częścią ekwipunku jest czapka. Wtedy też warto zastanowić się nad sensem zakładania koszulki. ;)

Istnieje kilka odmian bulderingu, jak np. highballing – zasady takie same, tylko niskie formy nie są już takie niskie. Waterbouldering, czyli wspinaczka nad wodą, jednak częściej mówi się o niej Deep Water Soloing.
Buldering powinien się znaleźć w każdym sensownym planie treningowym. Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o indywidualnych planach wspinaczkowych, zapraszam tutaj.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *